RSS  

   منم خرم نمی فهمم هیچی رو!

یک هفته ای خاموش بودم، نه از این خاموشی های معمولی: واقعا "خاموش" بودم. نه تلفن، نه ایمیل،نه خبر، نه اینترنت،نه تلویزیون، نه روزنامه، نه حرفی، نه نوشته ای... خاموش بودم خاموش ِ خاموش. فرصت خوبی بود، به خیلی چیزها فکر کردم به خودم، به شماها، به خودمان،به آینده، به گذشته به این وضعیتی که در آن گرفتاریم،  به مسئولیت و تقصیر خودمان در آنچه بر سرمان می رود... به بی کفایتی و بی لیاقتی که منحصر به فرقه ی حاکم نیست...

وقتی شش کلوز آپ از زندگی سگی  را نوشتم شاهین نجفی گفت حرف دلم را زدی، گفتم مدتهاست که تو حرف دل من را می زنی یک بار هم بگذار من حرف دل تو را گفته باشم دین من به تو خیلی بیشتر از این حرفهاست خلاصه "همیشه شعبون یک بار هم رمضون!" حالا هم من چیزی بیشتر از آنچه شاهین در کار جدیدش گفته برای گفتن ندارم. در این دوره ی "خاموشی" ظاهرا خیلی اتفاقها افتاده به عنوان مثال آقای خاتمی به کاندیداتوری نزدیک تر شده، جبهه ی مشارکت خاتمی را رسما نامزد کرده، عبدالله نوری هنوز ساکت است و ظاهرا ْ شیخ خاموش همه را سر کار گذاشته،اوباما هم هیلاری کلینتون را به عنوان وزیر امور خارجه معرفی کرده،چهار دوست عزیزم از زندان آزاد شدند، مراسم  دفتر تحکیم و دانشجویان مستقل و هوادار دموکراسی و حقوق بشر در گرامی داشت روز دانشجو  هم گویا به طرز خوب و شایسته ای برگزار شده که برای من یاد آور ۱۸ آذر سال گذشته بود که در کنار دوستانم بودم، خب در مورد همه ی اینها می شود سخنها گفت و نوشته ها نوشت و لابد خیلی ها هم گفته اند و نوشته اند، حتما دوستان حق مطلب را ادا کرده اند...

من ولی حرفی ندارم جز آنچه شاهین گفته، من این خاموشی را بیشتر دوست دارم، دوست دارم بیشتر به خودم، به خودمان فکر کنم به خودمان که همه مان دلقکیم:

دلقک رییس جمهور، دلقک اصولگرا،دلقک اصلاح طلب،دلقک انقلابی،دلقک روشنفکر، دلقک مبارز، دلقک روزنامه نگار، دلقک پوزیسیون و دلقک اپوزیسیون... و خودم : دلقک ِ غمگین... آره این منم یه دلقک غمگین!

آره شاهین منم خرم، ابایی ندارم از گفتنش،خر باشم بهتر از این است که در عین خریت خودم را خدا بپندارم

آره این منم این من یه دلقک غمگین    نپرس اسم و رسم و ببین این هاله ی ننگین

آره من خرم نمیفهمم هیچی‌ رو          تو دست و بچرخون ادامه بده این بازی رو

من یه خر خستم یه دلقک غمگینم، منم خستم از:

خوشگلای سینما و سوسولای خوردنی /  جایزه ی خوک طلایی! تخمه میشکنی؟

تلفیق موزیک و آش شعله قلم کار/ تمرین دموکراسی با امت دیندار

سهم بمب و تومبون بی‌ کش ملت/ فلاکت و فقر و فشار و شعار عزت

جوخه‌های سرپایی و قبرای بی‌ نشون/  طرح گفتگوی تمدن‌ها توی آمازون!

شب شعر فقط واسه تو،شعر ماری کوری /  بنگاه ملکی‌ ترانه و شعر دوزاری

شمسی‌ فاطی کانادایی خواهر‌ای دوقولو / دبی و شیخ و عشق وطن ،مردم هالو!

رژه شیش و هشت میدون آزادی تهران/ کنسرت مشترک بلک کتس- آهنگران

رپ اپورتونیستی و نوحه خون موج سوار/ مرثیه لوس آنجلسی با سلوی گیتار

هیچ چیز اصیلی وجود ندارد، همه چیز به طرز اعجاب انگیزی مصنوعی و توخالی است، این شاید از نابختیاری ما بوده است که محکوم به زندگی در این روزگار کریه شده ایم، برتولت برشتی دیگر باید تا برایمان از این دوران ظلمانی بسراید:

راستی را که به دورانی سخت ظلمانی عمر می گذرانیم

کلمات بی گناه نابخردانه می نماید

پیشانی صاف نشان بیعاری است

آن که می خندد خبر هولناک را هنوز نشنیده است

چه دورانی!

که سخن از درختان گفتن

کم و بیش جنایتی است

چرا که از اینگونه سخن پرداختن

در برابر وحشتهای بی شمار

خموشی گزیدن است!

نیک آگاهیم که نفرت داشتن

از فرومایگی حتا

رخساره ی ما را زشت می کند

نیک آگاهیم

که خشم گرفتن بر بیدادگری حتا

صدای ما را خشن می کند

دریغا!

ما که زمین را آماده ی مهربانی می خواستیم کرد

خود

مهربان شدن نتوانستیم!

چون عصر فرزانگی فراز آید

و آدمی آدمی را یاور شود

از ما

ای شمایان

با گذشت یاد آرید

(ترجمه ی شاملوی بزرگ)

***          ***             ***

من کسی را به خاموشی دعوت نمی کنم،چون من خرم و خر در چنین جایگاهی قرار ندارد، گاهی وقتها ولی خاموشی گزیدن بهتر از مزخرف گفتن و با صدایی کریه "عر عر" سر دادن است... کمتر خواهم گفت و سعی می کنم چیزهایی بگویم و بنویسم که کمی کمتر مزخرف باشد!  

پی نوشت اول:

اگر چه خسته و غمگینم ولی در عوض احساس رهایی می کنم حالا که "آزاد نیستیم" لا اقل "رهایی" آرامم می کند، خسته و غمگین و دلتنگم اما آرامم...

پی نوشت دوم:

بعد از انتشار شش کلوز آپ از زندگی سگی خیلی از دوستان از طریق وبلاگهایشان،کامنتها و ایمیل هایشان به من لطف کردند برخی هم مثل سحر عزیزم نگران شده بودند از همه ممنونم، اگر برخی را جواب ندادم عذر خواهی می کنم خصوصا بابت ایمیلهایی که به خاطر حال من بی جواب ماند اما همه را خواندم و همدردی ها آرامم کرد، خوشحال شدم که در دلزدگی از این زندگی سگی تنها نیستم. به هر روی جای نگرانی نیست، من زنده ام و حالم هم خیلی بد نیست.

پی نوشت سوم:

گفتگوی خوبی را با فرامرز عزیز شروع کرده بودیم که ناتمام ماند با عذرخواهی از فرامرز عزیز در اولین فرصت این گفتگو را از سر خواهم گرفت،البته می کوشم که زیاد ننویسم و کمتر مزخرف بنویسم! 

شش کلوز آپ از زندگی سگی   

((هر چند ناچیز و بی ربط:تقدیم به روزهای تنهایی ِ مجید دری،مهدیه گلرو،سعید فیض الله زاده و صادق شجاعی، ببخشید که کاری جز این از من ساخته نیست... شرمسار ناتوانی خویشم.))

                                              (1)

تازه از دکتر آمده ای...خسته...بدنت هنوز بوی الکل بیمارستان را می دهد.مثل بوی همان الکل سفیدی که در شبهای خوابگاه حکم "شامپاین" را داشت برای "نسل انقلاب".می آیی ولِو می شوی روی تخت....

ادامه ی  مطلب را اینجا و در دست نوشته های یک دگر اندیش بخوانید.