ماندگار

نیستی تا سردی حرفها را

در گرمی دستانت ذوب کنم

نوازش کن حرفها را

به بازی بگیرشان

رهایشان نکن

حرفها از تنهایی می ترسند

حرفهایم به تنهایی معنا ندارند

باش . . . ای نقطه اتصال حرفهایم

             ای معنی گفته هایم . . .

بی تو به تکامل نمی رسم

بودن بدون تو چهار حرف رهاست

باش    تا بودن را معنا کنم .

                                                                           آذر ۸۱

ابرهای آسمانم را بارور می کند

پاکترین و سفیدترین غمهای زندگی را

بر روی تیرگیهای تمام روزهایم می بارد

می خواهم روی این برف بچگی کنم

گلوله های برفی می سازم

قدرت پرتاب ندارم

اما می دانم

گلوله ها در دستانم آب خواهند شد

فردا  که خورشید با دستهای گرمش

بیدارم کند

گلوله های غم از لای انگشتانم خواهند چکید . . .

                                                                                         آذر ۸۱